ΣΥΝΟΛΟ ΕΠΙΣΚΕΨΕΩΝ:

PORTAL_facebook

PORTAL_youtube

PORTAL_youtube2

MΕΣΟΧΩΡΑ


Live κάμερα από www.mesochoranet.gr

Στο email του Συλλόγου λάβαμε ένα νέο άρθρο από τον Ηλία Γ. Τσιακοβή το οποίο και δημοσιεύεται αυτούσιο στη στήλη Επιστολές - Άρθρα.

Ασύμμετρος οικονομικός πόλεμος εναντίον της περιφέρειας

Του Ηλία Τσιακοβή

Το σύστημα της μεταπολίτευσης οδεύει σταθερά προς μια κατάρρευση.

Η ενσωμάτωση της Χώρας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι, που ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα των Κυβερνήσεων από το1975, εξέπεσε στο έσχατο επίπεδο διαφθοράς και ανικανότητας πολιτικών που αναδείχτηκαν κατώτεροι των περιστάσεων .

Ένα ολόκληρο σύστημα πολιτικής, οικονομικής, και κοινωνικής αντίληψης καταρρέει και κανένα λογικό επιχείρημα δεν είναι δυνατό να προβληθεί για να αντισταθμίσει την οργή και το αίσθημα αδικίας, της πλειονότητας των εντίμων πολιτών.

Τα τελευταία χρόνια αναδείχτηκαν οι αγορές ως η νέα πανάκεια.

Κυριάρχησαν οι αντιλήψεις του «καπιταλισμού των μαζών» και χάθηκαν οι αποταμιεύσεις των αφελών στη χοάνη των Χρηματιστηρίων και τελικά ήρθε η κρίση του χρηματοπιστωτικού συστήματος και επικράτησε ο πανικός και άρχισε η περίοδος της οικονομικής ύφεσης, με όλες τις συνέπειες.

Η ρητορική περί της Ελλάδας που ανήκει στην οικογένεια των πλέον προηγμένων ευρωπαϊκών κρατών και ότι έχει ενταχθεί στο «σκληρό πυρήνα», της Ευρώπης κατέπεσε.

Απεδείχθη ότι υπήρξε μια πλασματική εικόνα ανάπτυξης και ευημερίας και οι πολίτες βίωναν μια εικονική πραγματικότητα

Αλλά αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Η χώρα χρεοκόπησε και πρόγραμμα  « διασώσεως» εκπονήθηκε από την τρόικα δια της υπογραφής δυο Μνημονίων.

Δυο προεκλογικές εκστρατείες – Μαΐου και Ιουνίου- βασίστηκαν στο σύνθημα περί τροποποιήσεως ή αναθεωρήσεως ή καταγγελίας των συμφωνιών που απεδέχθη η χώρα. Προ ημερών η συνοδός Κορυφής κατέδειξε το ανέφικτο εκπληρώσεως αυτών των προσδοκιών.

Καθίσταται πια σαφές ότι η επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου πιθανότατα θα καταλήξει μια προεκλογική επιταγή χωρίς αντίκρισμα. Το πολύ πολύ που θα δεχθεί να συζητήσει η τρόικα είναι η επιμήκυνση του προγράμματος προσαρμογής, αλλά κι αυτό αφού προηγουμένως η Κυβέρνηση Σαμαρά έχει αρχίσει να εφαρμόζει αποφασιστικά τις δεσμεύσεις της.

Η επιμήκυνση θα προσφέρει μια χαλάρωση του ρυθμού μείωσης του δημοσιονομικού ελλείμματος, με την έννοια ότι η εξοικονόμηση 11,6 δισεκατομμυρίων θα κατανεμηθεί όχι σε δύο χρόνια, όπως ισχύει τώρα , αλλά σε τρία ή και τέσσερα. Δεν πρόκειται, όμως, να αλλάξει η συνταγή, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται η μείωση.

Η ύφεση και η ανεργία, που τόσο δοκιμάζουν τους Έλληνες απειλούν με κοινωνικές ρήξεις και τις μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες. Η κοινωνικοπολιτική κρίση προβάλλει με άλλοτε άλλη σφοδρότητα σε χώρες τόσο διαφορετικές όσο η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ιταλία ακόμη και στην ηγεμονική Γαλλια, όπως φάνηκε με την απόφαση της Πεζώ –Σιτροέν για οχτώ χιλιάδες απολύσεις.

Με την Ιρλανδία και την Πορτογαλία στο μηχανισμό στήριξης, με την Κύπρο και την Ισπανία στα πρόθυρα και την Ιταλία «στα γόνατα» είναι γελοίο να αποδίδεται η συστηματική κρίση της Ευρωζώνης στην ελληνική ασωτία. Η εγχώρια πτυχή της κρίσης μετέτρεψε την Ελλάδα σε πειραματόζωο. Εδώ δοκιμάζεται η συνταγή που ήδη έχει άρχισε να εφαρμόζεται και στους άλλους αδύναμους κρίκους.

Είναι κοινός τόπος ότι η βασική αιτία της κρίσης είναι η αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης. Οι δημοσιονομικές ανισορροπίες στην ευρωπαϊκή περιφέρεια έχουν τις ιθαγενείς αιτίες τους, που διαφέρουν από χώρα σε χώρα, αλλά προκλήθηκαν σε μεγάλο βαθμό και από τον κοινό παρονομαστή, τη ετεροβαρή αρχιτεκτονική.

Η συνταγή της μονοδιάστατης λιτότητας δεν είναι απόρροια μόνο οικονομικού δόγματος.

Είναι προϊόν του οικονομικού εθνικισμού που τείνει να επικρατήσει στον Βορρά.

Για να μην πληρώσουν το ολοένα και ψηλότερο κόστος διάσωσης του ευρώ, οι πλούσιες χώρες –μέλη έχουν οχυρωθεί πίσω από μια πολιτική που ισοδυναμεί μ΄ένα είδος ασύμμετρου οικονομικού πολέμου εναντίον της ευρωπαϊκής περιφέρειας.

Οι εθνικές και ευρωπαϊκές ηγεσίες φαίνονται αδύναμες να συλλάβουν την ιστορική κρισιμότητα της συγκυρίας και πιέζουν αλυσιτελώς τους λαούς προς διαρκείς θυσίες και καθολική υποβάθμιση του επιπέδου διαβίωσης, χωρίς διέξοδο, χωρίς ελπίδα, χωρίς όραμα και βιώσιμο μέλλον. Χωρίς πειστικό σχέδιο για κοπιώδη έστω, μετάβαση σε μια νέα κατάσταση ισορροπίας.

Η όλη κατάσταση δείχνει μια Ευρώπη κουρασμένη και παρηκμασμένη, χωρίς προορισμό, που χάνει τον βηματισμό της και υστερεί έναντι των νέων υπερδυνάμεων.

Το κυριότερο: μεταξύ ηγεσιών και λαών ανοίγεται ένα άκρως επικίνδυνο χάσμα, διαρκώς διευρυμένο από την αμοιβαία δυσπιστία, και την απουσία συνεκτίμησης των κινδύνων, και από μια καινοφανή διαδικασία πληβειοποίησης λαϊκών και μικροαστικών στρωμάτων.